نامه غزل

اين غزل نيست كه يك نامه برايت بابا

قصه انكه شبی داشت هوايت بابا

قصه انكه فقط يك اين دل عاشق را داشت

زندگی گفت كه اين نيست بهايت بابا

چه كسی از گل و از چشمه و از دامن كوه

از من ساده تو را كرد جدايت بابا

پای ان چشمه - لب اب زمين كاشته است

باز يك دسته گل ياس به جايت بابا

چه بگويم ؟؟؟ تو بگو - چشمه كه از من پرسيد

كو طنين نفست عطر صدايت بابا

رفتنت دست خودت نيست خودم می دانم

می روی وعده ديدار قيامت بابا

                                                          به ياد پدر